Piepend tussen de bladeren: baby-otter gevonden bij kasteel, gered door wandelaars

Een Berner Sennenhond blijft plots stokstijf staan op een stil bospad bij Kasteel Nijenhuis. Hij snuffelt kort, loopt door — maar zijn baasjes kijken nog één keer goed tussen de bladeren. Daar ligt iets dat daar absoluut niet hoort. Het beweegt. En dan horen ze het: zacht gepiep.

Heino – Wat begon als een gewone boswandeling met de hond, eindigde zondag in een reddingsactie voor een piepkleine otter. Twee wandelaars uit Heino namen een rustig zijpaadje dat ze normaal zelden lopen. Hun Berner Sennenhond bleef even staan, snuffelde kort — en liep weer door.

“Wat ligt hier nou?” vroegen ze zich af.

Tussen de bladeren lag een diertje dat onophoudelijk piepte. Pas toen het zijn kopje optilde, zagen ze het — maar ze hadden geen idee wat het was. Dat er iets goed mis was, was wél duidelijk. De man stopte het diertje onder zijn jas om het warm te houden en het stel nam het mee.

Thuis werd de dierenambulance gebeld.

Via de dierenambulance naar de opvang

In eerste instantie wist niemand precies wat er was gevonden. Een bunzing misschien? Maar dat klopte niet met het seizoen. Via de dierenambulance kwam het diertje uiteindelijk terecht bij Flappus Dierenopvang in Zwolle.

Daar werd al snel duidelijk: dit was een jonge otter. Nog maar een paar maanden oud en ongeveer twintig centimeter lang.

Daarna werd ook Johan Spinder, ottercoördinator Overijssel van de Zoogdiervereniging, ingeschakeld.

“Een moederotter leert haar jongen om stil te zijn. Dit geluid betekent: ik heb honger, ik ben zwak, mijn moeder komt niet terug. Dit was een noodsignaal.”

Terug naar de vindplek

Spinder reed naar de vinders om exact te zien waar het dier had gelegen. Samen met de vindster en een collega liep hij het stille pad weer op.

Daar, pal naast het bospad, lag de plek.

Op het eerste gezicht een vreemde locatie. Maar volgens Spinder juist niet.

Vlakbij ligt het kasteel met een slotgracht eromheen. In de directe omgeving liggen sloten en een wetering. Een waterrijk leefgebied waar een otter zich normaal uitstekend kan redden.

“In eerste instantie denk je: wat een rare plek. Maar dit is juist een plek waar een moeder haar jongen verstopt.”

Moederotters verplaatsen hun jongen voortdurend en laten nauwelijks geursporen achter. Ze zoeken bewust het bos op om mannetjes en roofdieren te vermijden, legt Spinder uit.

“Tot er iets misgaat. Dan blijven de jongen achter. Gaan ze piepen. En belanden ze — zoals hier — naast een bospad.

‘Hier is iets goed misgegaan’

Spinder speurde samen met de vindster en zijn collega de omgeving af naar sporen van andere jongen, maar vond niets.

“Hier heeft vrijwel zeker een moederotter haar nestgebied gehad — en is er daarna iets misgegaan. Dit jong lag hier al dagen alleen, uitgedroogd en piepend. Dan is het echt mis.”

Herstel in gespecialiseerde opvang

Na de eerste zorg in Zwolle is het diertje overgebracht naar De Fûgelhelling, een gespecialiseerde opvang voor wilde dieren.

“Hij was uitgedroogd, maar knapt nu goed op. Otters krijgen daar een speciaal middel waardoor ze weer voldoende vocht binnenkrijgen. Dat sloeg goed aan. Na een paar dagen ging het al duidelijk beter.”

De naar schatting drie maanden oude otter zal nog zeker een half jaar in de opvang blijven, tot hij sterk genoeg is om zelf te jagen. Daarna wordt gekeken of hij kan worden uitgezet in de omgeving waar hij werd gevonden.