Zwols stel begint B&B in Frankrijk, maar treft duizenden bijen in de keuken: ‘Het is nooit saai’
Zwolle – Je komt na vijf dagen Nederland terug bij je Franse droomhuis en ziet door het keukenraam duizenden bijen rondvliegen. En alsof dat niet genoeg is, komen er ook nog gasten aan. Het overkwam de Zwollenaren Monique Huisman en Gerard van den Berg, die sinds april een bed & breakfast runnen op het Franse platteland. Gelukkig begon de buurman te lachen. Zijn broer was namelijk imker en zocht toevallig nog een bijenvolk. Een halfuur later stond de redding op de oprit. Het is een van de vele bijzondere belevenissen uit hun eerste Franse zomer. “Je moet wel een beetje flexibel zijn”, lacht Monique. “Het is nooit saai.”
Gerard kan er inmiddels hartelijk om lachen. Maar toen hij samen met Monique na vijf dagen Nederland terugkeerde bij hun Franse boerderij, was het toch even schrikken.
“We keken door de ramen naar binnen en zagen echt duizenden bijen in de keuken zoemen”, vertelt hij. “Er hing zo’n hele tros.”
En dat terwijl er nieuwe gasten op komst waren.
Wat nu?
De buurman begint te lachen
Ze besloten hulp te vragen aan hun Franse buren, met wie ze inmiddels een uitstekend contact hebben opgebouwd.
Maar toen ze hun probleem uitlegden, gebeurde er iets onverwachts. De buurman begon een beetje te lachen.
“Ah”, zei hij. “Dat komt heel goed uit, want mijn broer is imker en die zoekt nog een bijenvolk!”
Monique schiet opnieuw in de lach wanneer ze vertelt wat er vervolgens gebeurde.
“Een compleet aangeklede imker stond binnen een halfuur op de oprit. Bonjour!”
De man ging met zijn beschermende kleding aan de slag en nam het bijenvolk op diervriendelijke wijze mee.
Een keuken vol bijen, vlak voordat de gasten arriveren. Je moet er maar net zin in hebben.
Maar voor Monique en Gerard is het inmiddels vooral een prachtig verhaal. En een voorbeeld van hoe het er op het Franse platteland soms aan toegaat.
“Je moet wel een beetje flexibel zijn”, zegt Monique.
Een Franse droom zonder bouwellende
Het avontuur begon op 1 april 2026. Geen 1 april-grap, maar de dag waarop Monique en Gerard de sleutel kregen van Bon Chez Nous, een bestaande bed & breakfast in Saint-Amand-Jartoudeix, in het Franse departement Creuse.
Hun nieuwe onderkomen is een voormalige melk- en kaasboerderij uit 1890. Een groot natuurstenen gebouw met groene luiken, vijf gastenkamers en een flinke tuin, midden in het groene Franse landschap.
Ze hadden lang gezocht. Ook in Spanje bekeken ze mogelijkheden. Maar wat ze vooral wilden, was een plek waar ze direct konden beginnen.
Geen vervallen boerderij waar eerst jarenlang aan geklust moest worden.
Geen lekkend dak, ontbrekende badkamers of eindeloze verbouwingen. De vijf gastenkamers waren al ingericht en het gebouw werd al als bed & breakfast gebruikt.
En dat was precies de bedoeling.
“We wilden echt ondernemen”, vertellen ze.
Te weinig ellende voor Ik Vertrek?
Het klinkt natuurlijk als het perfecte verhaal voor het televisieprogramma Ik Vertrek. Twee Nederlanders die in Frankrijk een nieuw bestaan beginnen.
Maar een cameraploeg is er nooit aan te pas gekomen. Monique en Gerard hebben zich ook nooit voor het programma aangemeld en zijn evenmin door de makers benaderd.
Toch kunnen ze er wel om lachen. Want stel dat ze ooit gevraagd zouden zijn om mee te doen? Dan zouden ze best begrijpen als hun verhaal niet was uitgekozen. Het liep bij hen misschien wel veel te veel op rolletjes, grapt Monique.
Waar televisiekijkers gewend zijn aan verbouwingen die uitlopen, tegenvallende aannemers en eindeloze bureaucratie, konden Monique en Gerard vrijwel meteen beginnen.
Ook over de Franse bevolking zijn ze opvallend enthousiast.
In plaats van de problemen die je soms in emigratieprogramma’s voorbij ziet komen, ervaren zij vooral behulpzaamheid.
De buren staan klaar als er iets aan de hand is en ook de burgemeester en andere mensen in de omgeving blijken bereid mee te denken en te helpen.
Die hartelijkheid heeft indruk gemaakt.
“Eenzaam? Nee hoor. Helemaal niet eenzaam”, reageert Monique wanneer het gesprek op het leven in hun kleine Franse dorp komt.
Ze hebben fijne buren en genieten van de contacten met de plaatselijke bevolking.
Dat die contacten handig kunnen zijn, bleek natuurlijk wel toen de keuken ineens vol bijen zat.
Potten pindakaas en Aziatische ingrediënten in de camper
Want helemaal weg uit Zwolle zijn Monique en Gerard niet.
Ze hebben er bewust voor gekozen hun leven over twee landen te verdelen. Hun drie volwassen kinderen wonen in Nederland en ook hun andere werkzaamheden combineren ze met de bed & breakfast.
En dus rijdt hun camper regelmatig de bijna duizend kilometer tussen Zwolle en Saint-Amand-Jartoudeix.
En daar zit niet alleen een koffer met kleding in.
Wat nemen ze allemaal mee naar Frankrijk?
Potten pindakaas bijvoorbeeld.
En Aziatische ingrediënten.
Want hoewel Monique op het Franse platteland woont en haar gasten graag laat aanschuiven voor het avondeten, betekent dat niet dat er iedere dag een traditionele Franse maaltijd op tafel verschijnt.
“Ik kook niet elke dag Frans”, vertelt ze. “Ik kook wat ik zelf leuk vind.”
En dat kan net zo goed iets uit de Aziatische keuken zijn.
Alleen zijn sommige ingrediënten in hun Franse omgeving nauwelijks verkrijgbaar. Dus worden die gewoon in Nederland ingeslagen en in het busje gezet.
Geen restaurant, maar samen aanschuiven
Het avondeten is misschien wel het mooiste onderdeel van hun nieuwe bestaan.
Bon Chez Nous werkt met een table d’hôtes. Geen gewoon restaurant, maar een gezamenlijke maaltijd waarbij de gasten kunnen aanschuiven.
Sommige gasten blijven één nacht, anderen meerdere dagen. Ze kunnen vooraf afspreken op welke avonden ze willen mee-eten.
En dan begint het.
“We zijn gewoon een B&B”, legt Monique uit. “Maar als je aan de table d’hôtes zit, eet iedereen met elkaar. Er komen verhalen en anekdotes.”
Fransen, Nederlanders, Duitsers, Zwitsers, alles komt voorbij. Mensen die elkaar nog nooit hebben ontmoet, belanden ineens samen aan één lange tafel. En dat bijna altijd in de mooie tuin rondom het huis.
“Het is een bonte mengeling aan mensen”, vertelt ze enthousiast.
En volgens Monique ontstaan daar juist de mooiste ontmoetingen.
‘Oh, jij hebt daar ook gewerkt!’
Want dat is wat haar misschien nog wel het meest aanspreekt: de gesprekken die vanzelf op gang komen.
De ene avond vertellen gasten over hun vakantiedag, de volgende avond ontstaan er gesprekken over heel andere onderwerpen.
Soms worden er zelfs bijzonder persoonlijke ervaringen gedeeld.
Dat gebeurt niet omdat Monique daar bewust op aanstuurt, benadrukt ze.
“We zijn gewoon een B&B.”
Maar mensen voelen zich kennelijk op hun gemak aan die lange tafel. Er wordt gelachen, verteld, geluisterd en soms komen er verhalen voorbij die je vooraf nooit had verwacht.
En regelmatig blijken de gasten onderling verrassend veel gemeen te hebben.
Zeker wanneer er Zwollenaren aanschuiven.
Want ook die weten hun weg naar de Franse boerderij inmiddels te vinden.
Niet allemaal bekenden. Er komen ook mensen die Monique en Gerard nog nooit hebben ontmoet.
Maar lang duurt het vaak niet voordat er toch een verbinding blijkt te zijn.
“Dan denk je: hé joh, jij hebt daar ook gewerkt. Of: jij bent bevriend met die. Ja, die kennen wij ook!”
En dan blijkt de wereld zelfs op bijna duizend kilometer van Zwolle ineens ontzettend klein.
Gasten willen niet meer van tafel
Monique ziet het regelmatig gebeuren.
Mensen die elkaar de avond ervoor nog nooit hadden gezien, vragen de volgende ochtend alweer wat de ander gaat ondernemen.
“Oh, wat ga jij vandaag doen? Ik zie je vanavond, hè!”
Sommige gasten vinden het zo gezellig dat ze nauwelijks van de lange eettafel weg te krijgen zijn.
“Mensen vinden het gewoon veel te gezellig”, vertelt Monique.
En zelf geniet ze minstens zo hard mee.
Af en toe organiseren ze ook een muzikale quiz. Dat past mooi bij haar creatieve achtergrond als zangeres en actrice. Ze trad jarenlang op, onder andere met kindervoorstellingen, en houdt ervan mensen samen te brengen.
En waar Monique de verhalen losmaakt, zorgt Gerard graag voor de muzikale noot. Op mooie zomeravonden pakt hij regelmatig zijn gitaar erbij. Ook zijn oude lp’s en de pick-up hebben een bijzondere plek in zijn leven.
“Ik leef voor de muziek en draai graag oude lp’s op de pick-up of tokkel zelf een deuntje op de gitaar”, vertelt hij.
Een goed glas wijn of een koud biertje erbij en de avond is voor Gerard compleet. Want ook hij geniet van die ongedwongen gezelligheid.
Zo krijgt de lange eettafel soms bijna iets van een klein huiskamertheater. Met Monique die enthousiast verhalen uitwisselt, Gerard die een deuntje speelt en gasten die elkaar aan het begin van de avond nog helemaal niet kenden.
Niet op een groot podium, maar midden op het Franse platteland.
Gerard had een vijfje voor schoolfrans
Al die internationale ontmoetingen zorgen overigens ook voor een uitdaging.
De Franse taal.
Vooral voor Gerard is dat een mooi verhaal. Want vroeger was Frans bepaald niet zijn beste vak.
“Ik had altijd vijf plus”, bekent hij over zijn schoolcijfers.
En dan sta je ineens als gastheer in Frankrijk.
Natuurlijk lukt het inmiddels om gasten te begroeten, de weg te wijzen of iets uit te leggen. Maar een uitgebreid gesprek voeren is toch een ander verhaal.
Want aan de lange tafel wordt niet alleen gesproken over het weer of over welke wandeling de gasten die dag hebben gemaakt.
Soms komen er complete levensverhalen voorbij.
En dan blijkt het schoolfrans van vroeger toch wat tekort te schieten.
“Dan denk je ineens: aha, nou heb ik te weinig aan mijn schoolfrans.”
Daar komt nog iets bij.
Als er Nederlanders en Fransen tegelijk aanschuiven, kijken de Nederlandse gasten soms verwachtingsvol naar Monique en Gerard.
“Sommige Nederlanders verwachten ook dat jij dan kunt vertalen”, vertelt Monique.
En juist daarom willen ze hun Frans flink verbeteren.
Niet alleen om boodschappen te kunnen doen of praktische zaken te regelen, maar vooral om daadwerkelijk deel te nemen aan de gesprekken.
Ze volgen al Franse lessen in Zwolle en gaan binnenkort ook weer een week in Frankrijk verder studeren.
Want achter zo’n ogenschijnlijk eenvoudige gezamenlijke maaltijd blijkt toch een grotere talenknobbel nodig dan Gerard met zijn vijfje voor Frans ooit had gedacht.
Monique droomt van een bloementuin, Gerard heeft de zitmaaier
En dan is er natuurlijk nog die grote Franse tuin.
Want een oude boerderij met een flink stuk grond betekent ook onderhoud.
En daar hebben Monique en Gerard zo hun eigen plannen en taakverdeling voor.
Monique droomt ervan de tuin verder te ontwikkelen tot een bloementuin, met allerlei bloemen en planten die passen bij de Franse omgeving.
Daarvoor is ze al druk bezig met het verzamelen van zaden.
Ook die gaan mee in de camper vanuit Nederland.
Terwijl Monique bezig is met haar bloemenplannen, is het grote maaiwerk het terrein van Gerard.
Hij heeft de zitmaaier onder zijn hoede.
Want al dat gras houdt zichzelf natuurlijk niet kort.
Het is een heel ander soort leven dan in Zwolle, maar juist die combinatie van buiten zijn, bezig blijven en mensen ontmoeten spreekt het stel aan.
Ook het oude gebouw zelf biedt nog volop verrassingen.
In de kelders zijn voorwerpen teruggevonden die herinneren aan de tijd waarin de boerderij werd gebruikt voor melk- en kaasproductie.
Onder meer oude persen en andere attributen vertellen iets over de geschiedenis van het pand.
En toen viel ook nog de stroom uit
Dat het Franse platteland niet alleen maar romantisch is, merkten Monique en Gerard ook toen er een stevige onweersbui over hun omgeving trok.
In de streek lopen veel elektriciteitsleidingen bovengronds.
“Als het dan onweert en er valt een boom om, dan ligt gelijk de elektriciteit plat”, leggen ze uit.
Dat ondervonden ze zelf toen tijdens een avond met gasten plotseling de stroom uitviel.
Daar zaten ze dan.
In het donker.
“We hadden gelukkig allemaal kaarsjes. Het was heel gezellig en de mensen vonden het ook heel gezellig.”
Een prachtige avond voor de gasten! Kaarslicht, gezelligheid en een oude Franse boerderij: romantischer kon haast niet.
Maar Monique en Gerard zaten er als eigenaren toch iets anders in.
Want het moest natuurlijk niet de hele avond donker blijven.
“Wij waren zelf wel blij dat, toen het echt donker werd, het licht weer aanging.”
Achteraf levert het vooral weer een mooi verhaal op.
Net als de bijen in de keuken.
Bijna de hele zomer buiten gegeten
En ondanks die onverwachte gebeurtenissen hebben Monique en Gerard vooral genoten van hun eerste Franse zomer.
“We hebben deze zomer eigenlijk bijna alleen buiten gegeten”, vertelt Monique.
Slechts een enkele keer was het te koud en verhuisde het gezelschap naar binnen.
Verder speelde het leven zich voor een groot deel af in de buitenlucht.
Aan die lange tafel, met gasten uit verschillende landen.
De een bleef één nacht, de ander vijf. Sommige bezoekers kwamen speciaal om te wandelen of te fietsen, anderen wilden vooral genieten van de rust.
Ook de omgeving heeft het stel inmiddels goed leren kennen.
Ze hebben verschillende wandelroutes uitgezet, waaronder routes van ongeveer 4,5, 8 en 19 kilometer.
“Het is een walhalla voor fietsers en wandelaars”, vertellen ze.
Maar de grootste attractie is volgens hen eigenlijk het landschap zelf.
De groene heuvels, kleine dorpjes, lokale marktjes en de uitgestrekte natuur maken de Creuse voor hen zo bijzonder.
‘Het lijkt wel werk!’
Maar wie denkt dat het stel de hele dag met een wijntje onder een boom zit, heeft het mis.
De dag begint vroeg.
Rond half acht moet er al vers brood worden gehaald bij de ‘Boulangerie’. Daarna volgen het ontbijt, de kamers, de was, de boodschappen en alle andere werkzaamheden die bij een bed & breakfast horen.
En ’s avonds staat Monique weer in de keuken.
Gerard laat dat koken liever aan haar over, maar heeft zijn handen vol aan de andere klussen.
“Het lijkt wel werk”, grapt hij.
En daar is weinig aan gelogen.
Toch vinden ze het belangrijk af en toe rust te nemen.
“We plannen wel in de agenda: deze week zijn we er niet”, vertelt Monique.
Soms gaan ze terug naar Zwolle. Soms maken ze onderweg juist een extra tussenstop met de camper.
“Gewoon om zelf nog even lekker op adem te komen.”
Want ze hebben niet voor niets gekozen voor een bestaan waarin ze zelf kunnen bepalen hoe ze hun tijd indelen.
“We zijn wel zelfstandig. Dus we kunnen dat ook wel doen.”
Zwolle blijft thuis, Frankrijk is hun avontuur
Helemaal afscheid nemen van Zwolle zijn Monique en Gerard niet van plan.
Daar wonen hun kinderen, daar ligt een belangrijk deel van hun leven en daar blijven ze graag komen.
Frankrijk is geen definitieve verhuizing geworden, maar een tweede thuis.
En de bijna duizend kilometer ertussen?
Daar maken ze gewoon een leuke reis van.
“We vinden het ook leuk om elke keer een andere route te doen”, vertellen ze.
Onderweg bezoeken ze dorpjes, ontdekken nieuwe plekken en zoeken bijzondere tussenstops uit.
Zo blijft ook het reizen onderdeel van hun avontuur.
En als ze dan eenmaal weer in Saint-Amand-Jartoudeix zijn, wachten de tuin, de zitmaaier, de gastenkamers en natuurlijk de lange eettafel.
Waar Monique de ene avond Franse gasten ontvangt, de volgende avond Nederlanders en soms een gezelschap uit allerlei verschillende landen.
En waar Gerard met zijn vroegere vijfje voor Frans inmiddels toch maar mooi probeert mee te praten.
Want of het nu een onverwacht persoonlijk gesprek is, een stroomstoring bij kaarslicht of een bijenzwerm in de keuken: er is altijd wel iets te beleven.
“Het is nooit saai”, zegt Monique.
“Dat maakt het superleuk.”
Meer informatie over Bon Chez Nous is te vinden op www.boncheznous.nl.
Dit bericht op Instagram bekijken
