Hanneke Poelmans – Tradities

 

Zwolle – Iedere laatste vrijdag van de maand verblijdt Hanneke Poelmans ons met een column over datgene wat haar bezighoudt. Hanneke is een veelzijdig creatief talent in onze stad: tekstschrijver, dichter, debatleider, moderator en spreker over bijvoorbeeld (haar) autisme. Daarnaast geeft ze gastlessen voor ProDemos over de democratie en rechtsstaat en is ze werkzaam als communicatiemedewerker bij Dimence.

Volg Hanneke op Twitter, LinkedIn en Instagram.

De column van deze maand

Tradities

Vandaag is het Black Friday. Een dag waarop winkelketens stunten met enorme kortingen. In mijn eigen bubbel zag ik vooral berichten langskomen van mensen die lekker recalcitrant ‘niks gaan kopen hoor’. Al die Amerikaanse commercie. Zelf kon ik mijn Hollandse zuinigheid niet onderdrukken en ik bestelde voor een tientje een draadloze LED-buitenlamp op zonne-energie. Voelt toch goed.
De Black Friday-traditie is de laatste jaren vanuit de Verenigde Staten overgewaaid naar ons land en wordt ondanks de genoemde bubbelberichten ook hier steeds meer omarmd. Want hee, we blijven toch Nederlanders. Geef ons calvinisten korting, en we kraaien krek niet meer.
Afijn.

Ook een andere overzeese traditie maakt de laatste jaren steeds meer opgang. Al moet ik daar persoonlijk dan weer niks van hebben. Pompoenen uithollen is nog wel aardig, maar bloed, spinnen en horrorpersonages zijn niet aan mij besteed. Van mij mag dat hele Halloween zo met Sinterklaas mee in de zak terug naar Spanje. En daar hebben we meteen een andere fijne traditie te pakken: onze goedheiligman en zijn alom bediscussieerde pieten. Zwart of roetveeg, racisme of niet, linkse wegkijkers en rechtse fascisten, kick out-radicalen en spreekkoorgekken en ‘het is verdomme toch een kinderfeest?!’; het is weer de most wonderful time of the year. Oh nee, dat is nog weer iets anders, pardon. De Sint kwam dit jaar trouwens met de trein officieel ons land binnen in plaats van met de stoomboot. En zijn trouwe ros Amerigo was op het Sinterklaasjournaal opeens veranderd in ene Ozosnel. Wonderlijk hoe de ene verandering achteloos wordt geaccepteerd, en dat om de andere het halve land in oorlog is.
Maar ik snap ze wel, de beide kanten. Ik snap de weerstand tegen verandering, de keiharde beschuldiging van racisme, terwijl ik zeker geloof dat de meerderheid van de Nederlanders geen racistische bedoelingen heeft met Zwarte Piet. Maar ik begrijp ook dat mensen echt aanstoot nemen aan de uitbeelding van deze ‘knecht’ van Sinterklaas, vooral wanneer hij met rode lippen, gouden oorbellen en kroeshaar wordt uitgebeeld. Dat kan in Nederlands anno 2019 echt niet meer. Wij zijn wijzer dan dat. Dát vind ik de kracht van Nederland: dat we kunnen leren, flexibel zijn, en dat is iets anders dan buigzaam. Ons succes bestaat voor een groot deel uit ons aanpassingsvermogen. Laten we elkaar dáár nou in vinden en trots zijn op Nederland om dat vermogen. We zijn zo succesvol en welvarend omdat we altijd verder durfden te kijken, te innoveren. Wij zijn letterlijk bruggenbouwers, laat niemand dat vermogen van ons afpakken, en vooral wijzelf niet.
Maar ik snap het wel, de angst dat ons dingen worden ontnomen, er verandert ook zo veel en snel de laatste tijd, en het zijn geen kleine dingen. Plastic tasjes, vuurwerk, Zwarte Piet, onbezorgd een carbonaadje eten, 130 op de snelweg, een vrouw in haar billen knijpen. Laten we niet vergeten dat aanpassingsvermogen ook een kwestie van privilege is. The survival of the fittest. Niet iedereen kan even snel mee in de verandering. Sommigen zijn druk genoeg met overleven, elke maand de eindjes aan elkaar knopen.

Persoonlijk heb ik ook moeite met het verdwijnen van tradities in mijn leven. De fruitmomentjes op mijn vorige werk met collega’s met wie ik negen jaar lief en leed heb gedeeld en die ik als een soort familie zag. De wandelingen, de goede gesprekken, de slappe lach. Als alleenstaande moeder verlang ik af en toe hartstochtelijk naar de traditie van een gezin: in het weekend aan een volgedekte tafel samen ontbijten met warme broodjes uit de oven, samen uitstapjes maken, met z’n allen in de auto naar Frankrijk op vakantie.
Alles verandert, dat is de enige constante. We gaan er allemaal op onze eigen manier mee om, met vallen en opstaan. Maar hopelijk met mededogen en zachtheid voor elkaar. Iedereen worstelt, iedereen klooit maar wat aan, maar allemaal willen we gewoon een goed leven voor onszelf en onze naasten. Ook al herkennen we elkaar soms niet meer wanneer we elkaar aankijken, toch is datgene wat ons bindt sterker dan wat ons scheidt: we zijn mens. Onmiskenbaar mens.

Meer bekijken
CRAFT Benelux Sportswear
Back to top button